تبلیغات
انقلاب های رنگارنگ - چه کسی مسئول ساکنان اشرف است؟

چه کسی مسئول ساکنان اشرف است؟

نویسنده :علی حسنی
تاریخ:دوشنبه 1 مهر 1392-11:24 ق.ظ

کمپ اشرف و کنوانسیون ژنو

پارلمان بریتانیا، ۲۰مارس۲۰۰۹، نویسنده: آرابلا تورپ

بخش: امور خارجه و دفاعی

منبع: کتابخانه مجلس عوام بریتانیا

------------------------------

1391_13910518_t1501051.jpg - 34.76 Kbکمپ اشرف چیست؟

اشرف یک محل استقرار در استان دیاله عراق، نزدیک به مرز ایران می‌باشد که مقر فرماندهی سازمان مجاهدین خلق محسوب می‌گردد. سازمان مجاهدین خلق عنصر اصلی در یک ائتلاف از گروه‌های اپوزیسیون ایرانی موسوم به شورای ملی مقاومت است که از جانب تعدادی از کشورها به عنوان یک گروه تروریستی معرفی گردیده است، ولی در حال حاضر از لیست سازمان‌های تروریستی در بریتانیا و اتحادیه اروپا خارج شده است. این سازمان در خلال جنگ ایران و عراق در طرف صدام حسین بود، ولی به‌دنبال اشغال عراق به رهبری ایالات متحده در سال ۲۰۰۳، سازمان مجاهدین خلق به نیروهای آمریکایی تسلیم گردید و تمامی ۳۸۰۰ عضو آن خلع سلاح شده و در کمپ اشرف محصور گردیدند. تعدادی حدود ۳۷۰ نفر از آن زمان  داوطلبانه به ایران بازگشته‌اند و در سال ۲۰۰۴ محدودیت‌ها و کنترل‌ها برداشته شدند. دولت عراق هدف خود را بستن کمپ و اخراج پرسنل سازمان مجاهدین خلق از سرزمین عراق اعلام داشته است.

چه کسی مسئول ساکنان اشرف است؟

مسئولیت اصلی حفاظت از ساکنان مربوطه به عهده کشورهایی است که عملاً کنترل آنجا را به عهده دارند. از سال ۲۰۰۳ تا ۳۱ دسامبر ۲۰۰۸ نیروهای آمریکایی از کمپ اشرف حفاظت نمودند. سپس در ۱ژانویه۲۰۰۹ کنترل مربوطه، تحت توافق جدید بین آمریکا و عراق در خصوص موقعیت نیروها، به دولت عراق واگذار شد. هم ایالات متحده و هم دولت عراق اطمینان داده‌اند که، در چهارچوب قانون اساسی عراق، ساکنان اشرف مطابق با قوانین انسان‌دوستانه بین‌المللی و خصوصاً مطابق با اصول عدم‌اجبار رفتار خواهد شد. بریتانیا این موضوع را متقدماً مربوط به ایالات متحده می‌داند تا اینکه مسئولیت بریتانیا باشد.

نگرانیهای عمده در چیست؟

شرایط زندگی در اشرف عموماً موضوع نگران‌کننده‌ای نیست، اگر چه یک انفجار، مقر تأمین آب اشرف را در فوریه ۲۰۰۸ منهدم نمود. نگرانی اصلی این است که ساکنان آن اگر به صورت غیرداوطلبانه به ایران بازگردانده شوند با خطر شکنجه یا سایر موارد نقض جدی حقوق بشر  روبرو خواهند بود.

عراق طبق گزارشات واصله به ساکنان اشرف دو گزینه را پیشنهاد کرده است: بازگشت به ایران یا یافتن کشور ثالثی برای اقامت در تبعید. مقامات عراقی به هرحال روشن ساخته‌اند که اعضای سازمان مجاهدین خلق به زور به ایران بازگردانده نخواهند شد و از جامعه بین‌المللی خواسته‌اند تا به ساکنان اشرف پناهندگی بدهند.

کسانی که کمپ اشرف را  داوطلبانه ترک کرده‌اند گزارشاتی در خصوص مغزشویی، تحمیل آموزش‌ها و رفتار خشن توسط سازمان مجاهدین خلق در قبال کسانی که می‌خواهند جدا شوند، داده‌اند.

این اطلاعات به نمایندگان مجلس در راستای اجرای وظایف نمایندگی داده شده و مربوط به هیچ فرد خاص یا شرایط بخصوصی نمی‌شود و باید به‌عنوان اطلاعات به‌روزشده تلقی گردد. قوانین یا سیاست‌ها می‌توانند از زمان به‌روز شدن این گزارش تغییر یابند. متخصصین مناسب و مسلط باید در صورتی که نظرات یا اطلاعات خاصی مد نظر است مورد مشاوره قرار گیرند.

این اطلاعات در رابطه با ترم‌ها و شرایط عمومی ما ارائه می‌گردند که بر روی اینترنت در دسترس عموم است یا می‌تواند در صورت درخواست به‌صورت یک کپی داده شود. نویسندگان گزارش جهت گفت‌وگو در خصوص محتوای این بریف با نمایندگان مجلس و کارکنان آنان در دسترس می‌باشند ولی این موضوع در خصوص افراد عادی صدق نمی‌کند.

آیا کنوانسیون ژنو شامل حال سازمان مجاهدین خلق هم میشود؟

در ماه ژوئیه سال ۲۰۰۴، به نیروهای سازمان مجاهدین خلق در اشرف توسط آمریکا اعلام شد که آن‌ها تحت کنوانسیون چهارم ژنو مربوط به سال ۱۹۴۹،«افراد حفاظت‌شده» محسوب می‌شوند، زیرا آن‌ها در خلال جنگ در عراق بی‌طرف بوده‌اند. کنوانسیون چهارم ژنو از شهروندانی حفاظت می‌کند که در نتیجه یک برخورد نظامی بین‌المللی یا اشغال یک کشور خود را در دست کشوری می‌یابند که تبعه آن نبوده‌اند. این کنوانسیون مشخص می‌سازد که در هیچ شرایطی یک فرد حفاظت‌شده نباید تحت هیچ شرایطی به کشوری که ممکن است به هر دلیل ترس از پیگرد برای نظرات سیاسی یا عقاید مذهبی‌اش داشته باشد، منتقل گردد.

در خصوص سرزمین اشغال‌شده، عملکرد کنوانسیون تا یکسال بعد از پایان عمومی عملیات نظامی ادامه خواهد داشت و بعد از آن در صورتی که قدرت اشغال‌گر همچنان نقش دولت را ایفا نماید، ادامه می‌یابد. اشغال عراق رسماً در ۳۰ ژوئن ۲۰۰۴ پایان یافت.

چه قوانین بینالمللی دیگری میتوانند به این مسئله مربوط باشند؟

تحت قوانین بین‌المللی و اصل عدم‌اجبار، هیچ کس نباید در صورتی‌که خطر واقعی وجود داشته باشد که ممکن است مورد بدرفتاری یا تحت پیگرد به‌خاطر نژاد و مذهب و ملیت و یا عضویت در گروه اجتماعی خاص یا داشتن عقاید سیاسی قرار گیرد، اخراج یا بازگردانده شود. ایالات متحده کنوانسیون های مربوط به این اصول را پذیرفته است (کنوانسیون پناهندگان سال ۱۹۵۱ و کنوانسیون منع شکنجه ملل متحد سال ۱۹۸۴)، ولی دولت عراق چنین کاری را نکرده است. در هر صورت اصول عدم‌اجبار به عنوان یک اصل قانونی مرسوم بین‌المللی شناخته شده که تمامی کشورها خود را به آن ملزم می‌دانند.




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر